'Rust brengen was misschien belangrijker dan ingrijpen in de top.'

Door een bestuurscrisis wankelde het aan de top van een ziekenhuis. Na het onvrijwillige vertrek van een van de bestuurders was het vertrouwen in ‘het’ bestuur tot een dieptepunt gedaald. Althans, dat dacht de raad van toezicht. Voordat ze echter daadkrachtig ingrepen (lees: een interim-bestuurder aanstellen) was de voorzitter van de raad van toezicht zo wijs om een pas op plaats voor te stellen.

Wij kregen de opdracht binnen een maand advies uit te brengen over de bestuurlijke continuïteit. We spraken in twee rondes met alle relevante gremia en functionarissen. Te beginnen uiteraard met de (nog) zittende raad van bestuur. De eerste ronde haalden we beelden, gevoelens en ideeën op. In de tweede ronde gaven we onze indrukken weer en sondeerden we hoe ons voorgenomen advies zou vallen, nadat we dit eerst met de raad van toezicht hadden afgestemd. Wat bleek: de meningen lagen veel minder uit elkaar dan men had aangenomen. Het waren vooral de frustraties van de bestuurscrisis die een goed gesprek over ‘hoe verder’ in de weg stonden. Omdat wij eerst ruimte gaven voor deze gevoelens en vervolgens deze kanaliseerden naar bestuurlijke continuïteit zonder ‘ingrepen’ kwam er weer rust in de tent. En vertrouwen in deze raad van toezicht die eerst onderzoek liet doen en daarna een besluit nam. 


Deel deze pagina